DO WIDZENIA POLSKO!

To było tak.
Jechaliśmy do miasta, więc zapytałam męża, czy nie miałby nic przeciwko, żeby zrobić mi po drodze zdjęcia. Nie miał.
Wybiegłam szybko z samochodu, on wziął aparat. W międzyczasie słońce zostało wessane przez chmurną dupę, z której na dodatek lunęło coś na kształt brei ze śniegiem.
Bezradnie patrzyłam, jak breja spływa po twarzy małżonka, której grymas sugerował, że to jest właśnie ten moment, życia, kiedy zadajesz sobie to fundamentalne pytanie: co robię mokry na środku ulicy z mokrą babą? (każdy pewnie czasem musi sobie zadać takie pytanie, życie).
Wróciliśmy do domu. Jakoś nietęgi grymasy utrwaliły się na naszych twarzach. Obejrzała zdjęcia.
Nie no, masakra. Nie nadają się do publikacji, uznałam.
I tedy mnie olśniło. Jak to nie?! To fantastyczne zdjęcia, które w pełni oddają, czym jest według mnie Listopad, który w myślach nazywam Chujopadem.
Otóż mamy na tych obrazkach wszystko, czego się boję najbardziej w pierwszą ciepłą wiosenną noc, kiedy migdalę się z majem.
Jest ulica. Starannie wypatroszona z barw. Ta sama ulica, która latem jest wyzywająca jak sam Nowy Jork.
Są ludzie. Stoją w jakieś kolejce, najpewniej po słońce, sens i cel. Żałują, że rano założyli adidasy i cienką kurtkę.
Jest chodnik. Mokry, zimny i śliski.
Jest ta wszechobecna szarość. Świat powleczony bielmem smutku.
Jest kożuch.
Jest kaptur.
Jest deszcz.
I włos szarpany lodowatym wiatrem.
Jest listopad.

I tak się złożyło, że za dwanaście dni znikam z tego krajobrazu. Przenoszę się w czasie, szerokości geograficznej i porze roku.
Wracam do lata. Do ciepłego piasku i do błękitnego nieba.
Jeszcze tylko ktoś mi wetknie patyczek głęboko do nosogardzieli, pogrzebie nim trochę, połaskocze mózg i już będę w Brazylii!
Tak właśnie Kochani czytelnicy.
Lecimy do Brazylii na półtora miesiąca. Wracamy tam po niespełna dekadzie.
Zostawiam Was z garstką zdjęć z tamtych wakacji.